عموماً، درمان داروئي علائم دمانس ناشي از آلزايمر محدود به دو دسته داروئي است كه شامل مهاركننده‌هاي آنزیم استيل كولين استراز مانند دنپزيل ، گالانتامين و ريواستيگمين و دسته داروهائي كه جديداً تأئيد گرديده است كه شامل آنتا‌گونيست گيرنده NMDA ، ممانتين  مي‌باشد. اين داروها موقتاً برخي از تظاهرات بيماري در يك دوره زماني و در گروهي از بيماران كاهش مي‌دهند اما قادر نمي‌باشد پروسه‌هاي پاتولوژيك را بهبود بخشيده و يا از پيشرفت آنها جلوگيري نمايند. دورنماي درمانهاي موثر در مكانيسم بيماري شامل مهاركننده‌هاي بتا و گاما سكرتاز  و درمانهاي سيستم ايمني (آنتي‌باديهاي مونوكلونال بر ضد پروتئين آميلوئيد بتا و واكسنهاي پروتئين آميلوئيد بتا مي‌باشد). از ديگر درمانها ، تجويز داروهاي ضد التهاب می باشد كه با تظاهرات ناشي از پاسخهاي ميكروگليال، آستروسيت و سيتوكينها كه در مغز بيماران آلزايمري ایجاد می شود، مقابله مي‌نمايند. شواهد اپيدميولوژيك حاكي از آن است كه استفاده طولاني از داروهاي ضد التهاب غير استروئيدي بخصوص مهاركننده‌هاي سيكلواكسیژناز- 1 سبب كاهش خطر آلزايمر مي‌گردد. از طرفی  مطالعه موجود بر روي كشتهاي سلولي و موشهاي حاوي ژن APP ترانسژنيك دلالت بر اين موضوع دارد كه برخي از داروهاي ضد التهاب غيراستروئيدي آثار محافظتي در برابر بيماري آلزايمر دارد. از اين دست داده‌ها مي‌توان به ايبوبروفن كه در پروسه تبديل پروتئين پيشساز آميلوئيد (APP) به محصولات كوچكتر آميلوئيدبتا با 42 اسيد آمينه دخالت دارد، اشاره كرد. كه البته سطح كل پروتئين بتاآميلوئيد را كاهش نمي‌دهد . بالاخره، می توان به آنتي‌اكسيدانتهاي بيشماري كه پاك‌كننده راديكالهاي آزاد بوده و مهاركننده‌هاي كانال كلسيم، كمپلكس دهنده با فلزات و تعديل كننده برخي از مسيرهاي انتقال پيام نرونها به پروتئين آميلوئيدبتا و پروسه‌هاي التهابي اشاره نمود.