•عفونت با سه فاکتور ارزیابی می گردد:

•- عامل بیماریزا (microorganism)- مقاومت میزبان (host resistance) -درمان ( Treatment ) آنتی بیوتیکها با مکانیسمها مختلف سبب از بین رفتن باکتریها می شوند . بطور کلی انتی بیوتیکها یا میکروب کش ( bactricide) یا متوقف کننده رشد میکروب (  bactriostatic ) هستند . آنتی بیوتیکها یا از طریق ازبین بردن دیواره پپتیدوگلیکان سلولی و یا ممانعت از سنتز پروتئیینها و یا تداخل در ساخت مواد متابولیکی و یا بلوک کردن سنتز DNA

به مقابله با میکروب می پردازند. مصرف بی رویه انتی بیوتیکها و بکارگیری انتی بیوتیکهای وسیع الطیف در خط اول درمان سبب مقاومت به انتی بیوتیک گردیده است. میکروبها با مکانیسمهای متنوعی در برابر آنتی بیوتیک مقاومت می کنند. یکی از مهمترین مقاومتهای میکروبی مقاومت میکروب سل در برابر آنتی بیوتیک است که میزان مبتلایان به سل را  افزایش داده است. 

میکروبها به روشهای مختلف در برابر انتی بیوتیک ها مقاوم شده اند . یکی از راهها ایجاد پمپ افلاکس بر دیواره باکتری است که سبب خروج انتی بیوتیک از میکروب می شود .راه دیگر تولید انزیمهایی است که انتی بیوتیک را تجزیه می کند مانند انزیم پنی سیلیناز که از بعضی استافیلوکک های مقاوم به پنی سیلین ازاد می شود و سبب غیر فعال شدن پنی سیلیین گردیده است و یا اینکه از طریق پلاسمید ژن مقاوم از یک باکتری به باکتری دیگر منتقل می شود و برخی مقاومتها در اثر تغییرات اهداف آنتی بیوتیک در درون سلول ایجاد می شود.

یکی از راههای غلبه برمقاومت میکروبی تجویز انتی بیوتیک انتخابی به کمک تست انتی بیوگرام در ازمایشگاه است که نوع انتی بیوتیک اختصاصی ضد میکروب مورد نظر را مشخص می کند. راه دیگر اضافه کردن ترکیبات ویژه در انتی بیوتیک است که در برابر انزیم مترشحه از میکروب مقاومت کند مانند ترکیب کلاولونیک اسید در داروی کوآموکسی کلاو که انزیم پنی سیلیناز را بی اثر می سازد. راه دیگر بکار گیری آنتی بیوتیکهای با طیف اثر باریک در برابر انتی بیوتیکهای وسیع الطیف در خط اول درمان است. لازم بذکر انتی بیوتیک داروی ضد ویروس نیست و بسیاری از بیماریهای ویروسی مانند سرماخوردگی و انفولانزا نیاز به انتی بیوتیک ندارند و با استراحت دادن به بیمار و تقویت قوای جسمی و سیستم ایمنی بیماری قابل درمان است. 

رادیکالهای آزاد که در برخی از مواد غذایی - افزودنی های غذایی - سموم و آلودگی های محیطی و اب ممکن است وجود داشته باشد. سبب القاء برخی از فرایندهای بیماری زا در سیستم های حیاتی بدن ما می گردد .

از جمله این رادیکالها رادیکال پروسکیل - سوپر اکساید - از اين جمله مي‌توان به راديكال هيدروكسيل˛ راديكال پروكسيل و نيتريك اكسايد و پراكسي نيتريت اشاره داشت. اين راديكالهاي آزاد طي احياء كامل خود به آب تبديل مي‌گردند. بسياري از راديكالهاي سوپراكسايد در زنجيره انتقال الكتروني ميكروزمال و ميتوكندري تشكيل مي‌گردند. ليكن، هيچكدام از اين گروهها در محلولهاي آبي بيولوژيك فعال نيستند .  اين اكسيژن فعال سبب يك استرس اكسيداتيو گرديده كه نهايتاً منجر به آسيب سلولي و مرگ سلولي مي‌گردد   .

سيستمهاي بيولوژيك با مكانيسمهاي دفاعي جهت حفاظت سلولي عليه راديكال آزاد كه منجر به آسيب سلولي مي‌شود، وارد عمل مي‌گردد. گلوتاتيون پراكسيداز(GPX)، كاتالاز(CAT) و سوپراكسيداز دیسموتاز(SOD) آنزيمهاي آنتي‌اكسيدانتي به شمار مي‌روند كه مواد حد و واسط توكسيك را متابوليزه مي‌كنند. اين آنزيمها مواد مغذي به عنوان كوفاكتور مانند سلنيم، آهن، مس، روي و منگنز را جهت حداقل فعاليت كاتاليتيكي و جهت مكانيسم‌هاي آنتي‌اكسيدانت دفاعي موثر بكار مي‌برند . اين سيستمهاي آنزيمي بطور طبيعي داخل سلول پخش شده‌اند و تحت حالات طبيعي با توليد رادیکالها  در سلول مقابله می کنند.

.آنتي‌اكسيدانتها معمولاً به مولكولهايي اطلاق مي‌گردند كه فعاليت زنجيري ليپيدپراكسيداسيون وراديكالهاي حدود واسط را مهار مي‌كنند . سميت راديكالهاي آزاد با پاك‌كننده‌هاي راديكال بطور مستقيم و با آنتي‌اكسيدانتها بطور غيرمستقيم كاهش مي‌يابد. اين مكانيسمهاي حفاظتي به دو گروه اساسي تقسيم‌بندي مي‌گردند كه تحت نام دفاع آنزيماتيك آنتي‌اكسيدانت و آنتي‌اكسيدانت سلولي غيرآنزيماتيك مي‌باشند. SOD (سوپراكسيدازدسيموتاز) و GPx (گلوتاتيون پراكسيداز) در ميان اعضاء آنتي‌اكسيدانتهاي آنزيماتيك، از اهميت ويژه‌اي برخوردارند.آنتي‌اكسيدانتهاي سلولي غيرآنزيماتيك مانند پاك كننده راديكال ليپوفيليك  توكوفرول VitaminE   وهيدروفيليك اسكوربوت (Vitamin C) ، آنتي‌اكسيدانت مهم از اين كلاس مي‌باشد، مي‌توانند مستقيماً با ROS در سطح مولكولي واكنش مي‌دهد.  

رنگدانه زرد چوبه هندی  با نام کورکومین یک ترکیب پلی فنل غیر فلاونوئید که دارای خواص آنتی اکسیدانت و ضد التهاب است   . این ترکیب از اولئورزین استخراج شده از ریزم ( ساقه زیرزمینی ) گیاه بومی هندوستان بدست می آید. مطالعات اپیدمیولوژیک حاکی از آن است که اهالی برخی از ایالات هندوستان که به وفور از این ماده استفاده می کنند 4.4 بار کم تراز مردم ایالت متحده به بیماری آلزایمر دچار می شوند.